DRUGI KLUCZ: POTWIERDZENIE EMOCJI I UCZUĆ DZIECKA.
Chodzi o uznanie, czyli niezaprzeczanie, niekrytykowanie, nieumniejszanie wagi jego emocji, uczuć, potrzeb, o których dziecko nam mówi lub widzimy, że one są. To również niekrytykowanie jego zainteresowań, jego gustów, jego talentów czy upodobań, jego sposobu bycia, jego energii.
Nam może sprawa czy sytuacja wywołująca emocje dziecka wydawać się drobna, nieistotna, a jego reakcja przesadzona. Ale to co dziecko czuje, wyraża, okazuje, o co prosi, dzieje się naprawdę. Dziecko ma prawo czuć tak a nie inaczej. Nie możemy zmienić ani zaprzeczyć temu co ono czuje.
Przyznajmy się raczej do naszej słabości, że to my nie dajemy sobie rady z jego emocjami i naszymi… Zaprzeczając „przecież nic się nie stało”, „jak zwykle przesadzasz”, „nie masz powodu do smutku”, „to wcale nie boli” nie powoduje, że potrzeba czy emocja znikną. Nasze negowanie albo wzmocni rekcję i wywoła wybuch dziecka, albo dziecko zacznie ukrywać swoje prawdziwe ja. Wycofa się.
Zaakceptujmy nasze dziecko takim jakie ono jest. Zaakceptujmy jego odmienność od nas i od naszych oczekiwań. Pamiętajmy: nie wychowujemy naszego MINI-JA… Tak wiem, to bardzo trudne… Wymaga zajrzenia w głąb samego siebie. Wymaga uwolnienia się od starych wzorców z naszego dzieciństwa. Ale warto. Zapraszam do kontaktu, chętnie Ci w tym pomogę.
„Dzieci zawsze mają rację, są w kontakcie z prawdziwą esencją swego ja i ze swoimi emocjami”
Yvonne Laborda
Obejrzyj wideo na moim kanale YouTube: https://youtu.be/GPQaMJrmx74
Nie zapomnij zasubskrybować!
